«جان میلتون کیج» (John Milton Cage) معروف به «جان کیج»، موزیسین و تئوری‌پرداز موسیقی، فیلسوف و شاعر آمریکایی، متولد 1912 میلادی در لس‌آنجلس است که یکی از برجسته‌ترین و موثرترین چهره‌ها در تاریخ موسیقی الکترونیک به شمار می‌رود. کیج در طول سال‌های حیاتش، اقدامات بسیار مهمی در زمینه‌ی موسیقی انجام داده که بعضی از آن‌ها تاریخ موسیقی را متحول کرده‌اند. وی برای اولین بار، با استفاده از 2 گرامافون، با سرعت‌های پخش متفاوت و قابل تغییر، یک سِنج و پیانوی میوت (Muted Piano) و یک دستگاه ضبط فرکانس، قطعه‌ی «Imaginary Landscape No.1» را خلق کرد که به آغاز جریان «موسیقی الکترونیک آمریکایی» منجر شد. جان کیج نزد آهنگ‌سازان بزرگی چون «آرنولد شوئنبرگ» (Arnold Schoenberg) و «هنری کاول» (Henry Cowell) آموزش دیده بود و به خاطر عقاید خاص و متفاوتش در مورد موسیقی شناخته می‌شود. وی اعتقاد عجیبی به «نظم در بی نظمی» (Chaos) داشت و بر فعالیت‌های تجربی و رها شدن از قواعد و کلیشه‌های مرسوم، اصرار می‌ورزید. به همین خاطر، کیج یکی دیگر از جریانات موسیقی به نام «موسیقی تصادفی» یا شانسی (Chance Music) را آغاز کرد که الهام بخش بسیاری از هنرمندان و به یکی از پایه های موسیقی تجربی مدرن تبدیل شد. وی که همواره به دنبال ارائه‌ی تعاریف جدید و ساختارشکنانه بود، در اقدامی جالب توجه، قطعه‌ی «4:33» را با تکیه بر سکوت سازها و تمرکز شنونده بر صداهای موجود در محیط، تولید کرد که در آن نوازندگان در طول مدت چهار دقیقه و سی و سه ثانیه، بدون نواختن حتی یک نت، در مقابل مخاطبین می‌نشستند تا صدای طبیعی محیط و جمعیت حاضر، به تنهایی بر فضای سالن حکم فرما شود. اقدامات و فلسفه‌ی وی جای بحث بسیاری دارد و منتقدین موافق و مخالف بسیاری به خود دیده است، اما حقیقتی که نمی‌توان انکار کرد، تاثیر عمیق کیج بر موسیقی قرن بیستم و همچنین پیشگام بودن وی در عرصه‌ی موسیقی الکترونیک است. جان کیج پس از یک عمر فعالیت هنری و علمی (که عمده‌ی آن در زمینه‌ی موسیقی بود) در سن 80 سالگی (1992م)، در شهر نیویورک آمریکا دار فانی را وداع گفت.